ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕೈನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದು ಅತ್ಯಂತ ವಿರಳವಾಗಿದೆ. ಶೇಕಡಾ ೯೯ ಭಾಗ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಬರೆಯೋಣ ಎಂದು ಕುಳಿತರೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಬರವಣಿಗೆ ಅಂತು ನೋಡೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಕೈಗಳು ಅಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲದೆ ಸೋಮಾರಿ ಗಳಾಗಿವೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಈಗೇನಿದ್ದರೂ ಟೈಪ್ ಮಾಡುವ ಕಾಲವೇ ಹೊರತು ಬರೆಯುವುದಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿರುವ ಆನಂದ ಟೈಪ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆಯೇ.
ಆ ದಿನ ಬರೆಯಲು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೆ ಕೆಳಗೆ ಕೂತು ಬರೆಯುವುದೇ ಚಂದ ಅನ್ನಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಕೂತು ಬರೆದೆ. ಇದು ನನ್ನ ಅಕ್ಷರವೇ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಹಿಂದೊಂದು ದಿನ ಎಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ನಾನು. ಆದರೆ ಇಂದು ನನಗೆ ನನ್ನ ಕೈಬರಹವನ್ನು ನೋಡಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಏನಾದರು ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ಕುಳಿತರೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಕೂರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆದು ಕಲಿಸಲು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಸಲ ಬರೆದದ್ದು ಉಂಟು. ಇಂದು ನಾಲ್ಕು ಸಲ ಇರಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೊದಲ ಕಚೇರಿ ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೈನಲ್ಲಿಯೇ ಬರೆದು ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು. ಮೊದಲನೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ತಿಂಗಳಾದರೂ ದಿನವೂ ಬರೆವ ಕೆಲಸವೇ. ಮೊದಲು ನಾವು ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಟೈಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೊಂದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಬರೆದದ್ದು. ನಂತರ ನಾನೊಂದು ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಸೇರಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕೈನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚೆನ್ನಿಲ್ಲವಾದರೂ ಪ್ರೂಫ್ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಪೆನ್ ಬಳಸಲೆಬೇಕಿತ್ತು.
ನಂತರ ನಾನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಮೊದಮೊದಲು ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳನ್ನ ಕೈನಲ್ಲೇ ಬರೆದು ಟೈಪ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ನಂತರವನ್ತು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಕೈಬರಹ ಸಂಪೂರ್ನವಗಿಯೇ ನಿಂತಿತು ಎನ್ನಬೇಕು. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಕೈಬರಹಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಿಂದ ಎಲ್ಲವು ಯಾಂತ್ರಿಕ ಎನ್ನುವಂತೆ ಆಗಿದೆ. ಆದರೂ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆನಂದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಟೈಪಿಸಿದಾಗ ಸಿಗುವುದೇ? ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಉತ್ತಮ ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆಯೇ?
